Nagore Lopez de Luzuriaga (Etxerat):
Hasteko,
Xabier Lopez Peñaren senide eta lagunei gure doluminak eta elkartasun
sendoena helarazi nahi dizkiegu. Jasan behar izan duten egoera eta
tratamendua lotsagarri eta onartezinak dira, gogorki salatzen ditugu eta
bakoitzaren ardurez egia osoa izatea exijitzen dugu.
Beste
behin ere, espetxeko administrazioaren bortizkeriak larriki jo du
familia bat, krudelkeria azken muturreraino emanez. Garrantzitsua
deritzogu gogoraraztea Xabier Lopez Peñaren heriotzak izan duen
informazio eza eta gardentasun falta. Martxoaren 11n ospitalera joan zen
zaintza batzuk jasotzera soilik, eta 19 egun beranduago hilda dago.
Ospitaleratu zutenetik, senideek eta abokatuak bere berri izan arte
bederatzi egun igaro ziren. Zorigaiztoko ebakuntza batek eraginda,
ziurrenik, bere egoera larria izatera pasa zen, egonkor zegoen arren.
Bere egoerak okerrera egin zuen burmuin isuri baten ondorioz ematen
duenez. AIGra eraman eta bertan bihotzeko batek eman ziola pentsa
genezake; baina ezin ziurtasunez jakin, izan ere oraindik ezin izan
baitute ez Xabier bera ikusi ez eta inolako informerik izan. Autopsian
konfiantzazko medikurik egoten ez dute utzi, eta heriotza bera ere ez
zitzaion familiari jakinarazi, 13 ordu beranduago bisitan zihoazela eta
jakin zutenera arte. Senideek egun guzti hauetan izan duten informazio
falta eta informazioa jasotzeko ezarri dizkieten zailtasunak egoera oso
iluna dela erakusten digute. Eta heriotzaren aurretik eta ondoren
erantzunik gabeko hainbat galdera geratu dira zalantzan. Galdera
gehiegi. Horregatik gardentasun osoz guzti hau argitzea exijitzen dugu.
Doluminekin
batera, beraz, sentitzen ditugun pena eta izugarrizko amorrua ere
adierazi nahi ditugu. Urte asko daramatzagu egoera horietara ekartzen
gaituen espetxe politika ozenki salatzen. Urte asko daramatzagu neurri
berezien desaktibazioa eskatzen, beste dramak itxoin gabe. Eta etengabe
drama horiek bizitzen segitzen dugu, bi estatuen isiltasun eta mespretxu
osoa jasoz erantzun bezala.
Presondegian, kondena
luzeek, baldintza kaskarrek eta neurri bereziek sortzen edota larritzen
dituzte eritasunak. Eta presoak, behin eri, berriz baldintza kaskar,
neurri berezi eta espetxeak ematen dituen oztopo guztiengatik, EZIN DU
bere burua sendatu behar eta mereziko lukeen bezala. Horregatik,
eskubideen errespetua - tartean jarraipen mediku egoki eta zuzena
izateko eskubidea - eta larriki eri diren presoak berehala askatzea
aspalditik eskatzen dugu.
Nahiz eta aldarrikapen hori
gero eta gehiago garatu Euskal Herriko eta nazioarteko gizartetan, elkor
eta geldirik jarraitzen du frantziar estatuak ere. Modu hotz eta krudel
batez aplikatzen ditu diseinatutako plan goibelaren osagarri guztiak.
Sendatzeko
eskubidea ukatzea kondenen luzapen amaigabearekin artikulatuz, kartzel
kondena heriotz kondena izatera pasatzen da. Urrunketa eta sakabanaketa
politika funtsezko tresna bat da plan horretan, senideen, abokatuen eta
konfiantzazko medikuen egoera ahalik gehiena zailduz, Xabier Lopez
Peñaren kasuan gertatu den bezala.
Duela bi aste hil
zen Angel Figeroarekin, 16 preso hil ziren orain arte preso zeudela, eta
beste 9 espetxetik atera eta laster. Beste bat aste honetan, nork
segituko du guri eta gure senideei aplikatzen diguten politika
hiltzailea dela ukatzen?
Beste adibide ainitzen
artean, hilabete honetan, Lannemezan-eko kartzelan dagoen Ibon
Fernandez-en kasua salatu genuen. Bi urte pasatu dira diagnostikoa eman
arte : esklerosi anitzkoitza. Aste batzuk leheneago, Saint Maurko
kartzelan gau oso batean Jon Bienzobas odolez husten utzi zutela salatu
genuen ere bai. Eta gaur Xabier-ena. Hori guztia frantziar agintarien
eskutik. ASKI DA. Aski da hitz politak entzun arren, infernu horretan
berdin-berdin segitzea.
Eta guzti honetako sekulako
ardura du Frantziako gobernuak. Gure eta gure senideen bizitzekin
jolasteaz utzi behar du. Politika krudel eta kriminal honekin bukatu
behar da IA.
Honenbestez, gaur hemen salatzen ari garen zoritxarreko eta muturreko egoera hau errepika ez dadin beharrezkotzat jotzen dugu:
- Xabierren heriotzaren inguruko nondik -norakoak gardentasun osoz argitzea.
- Frantzia
eta Espainiako kartzeletan dauden 15 preso eri askatu behar dira
BEREHALA. Baita neurri zorrotzekin haien etxetan espetxeratze arinduan
direnak ere. Eskubideak, eta tartean SENDATZEKO eskubidea, errespetatuak
izan behar dira ORAIN.
- Kondenak luzatzen dituzten neurri guztiekin amaitu behar da.
- Sakabanaketa, urrunketa eta isolamendu mota guztiak, desaktibatu behar dituzte BEREHALA.
Eta azken finean, guztia laburbilduz: gure senide eta lagunak ETXEAN ETA BIZIRIK NAHI DITUGU!